پاپاراتزی

ادب و مهربانی و شخصیت مهمترین صفت های نیوشا است و یکی از سرمایه ها و مایه افتخار سینمای ما به شمار می آید.

دوره بازيگري كانون سينما گران جوان با سریال در چشم باد مسعود جعفری جوازانی در سال 1382 کار حرفه ای را آغاز کرد.
یک سال بعد با بازی در فیلم" تر دست " محمد علی سجادی و کار با این کارگردان با تجربه به او بازیگری را بیشتر آموخت تا این باعث شد که محمد علی سجادی نام او
را در کنار بازیگرهای مورد علاقه اش قرار دهد.
بعد از تجربه تردست محمدعلی سجادی او را برای بازی در فیلم شوریده در اواخر سال 1383 انتخاب کرد.

 نیوشا ضیغمی با بازی در فیلم شوریده گامی بزرگ در سینما برداشت و با حضور در جشنواره 24 فیلم فجر باعث شد نامزد دریافت تندیس بهترین بازیگر نقش اول زن شود و با هدیه تهرانی رقابت کند.که خودش گوشه ایی از موفقیتش را بازی در فیلم شوریده و همکار ی اش با محمدعلی سجادی می داند.

 مواجهه که در جشنواره 24 فیلم فجر هم حضور داشت باعث شد تا داوران جشنواره تبهر جالبی روی نیوشا داشته باشند و او را جزء بازیگران حرفه ایی قرار دهند.
اخراجی ها بدلیل حضور بازیگران بزرگ خانه درس بزرگی برای نیوشا ضیغمی بود.که پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمای ایران را با بازی در فیلم مسعود ده نمکی یدک می کشد.

 نیوشا ضیغمی در سال 1385 بازی خود رادر پارک وی به اتمام رساند.پارک وی مطمئنا یکی از کارهای ارزشمند اوست به خاطر کار کردن با کارگردان بزرگی همچون فریدون جیرانی.
اما نیوشا زیاد در بازی در این فیلم راضی نیست چون در زمان مونتاژ فیلم سکانس های خوب نیوشا را حذف کر ده بودند.

 اما در جشنواره 25 فیلم فجر هم حضور خوبی داشت با سه فیلم پارک وی اخراجی ها و گناه من که در این فیلم با حمید گودرزی همبازی بوده است که در این میان کار ده نمکی یعنی اخراجی ها با استقبال مردم روبرو شد که در آن حضور درخشانی داشته است و از نظر خیلی از سینماگران ، آینده ی روشنی در انتظار اوست.

نقل قول:
همیشه می دانستم و اعتقاد داشتم که مرز بین داشتن و نداشتن ، تصمیمی و اراده ایست استوار. پس خواستم که بروم.
راه سخت بود ، باید بسیار می آموختم و تجربه می کردم
باید از خودم کس دیگری می ساختم ، اما عشق ،عشق رسیدن به
هدف هر روز در من پر رنگ تر شد
عشق و اراده به یاریم آمدند تا به هدف نزدیک شوم
و هر روز به شکرانه این عشق تلاش می کنم قدمی به سوی راههای بزرگتر بردارم
مبارزه کنم و امیدوار باشم...

عکسهای زیبایی از نیوشا ضیغمی

در ادامه مطلب

 با این حال آن‌چه او را در حافظه‌ی نسل ما ماندگار می‌کند، "صدای" اوست، آری صدایش که "صدای" بسیاری از شخصیت‌های کارتونی دوران کودکی ما در دهه‌ی شصت بود،استرلینگ كارتون دوست داشتنی رامكال با صدای نوشابه امیری برایمان زنده است و خیلی شخصیت‌های دیگر كه با صدای او در ذهن آدم‌های هم سن و سال ما حك شده‌اند. لوسین در بچه‌های آلپ، جك در دكتر ارنست، كنا در جزیره ناشناخته، ‌الفی اتكینز، میشا در دهكده حیوانات و بسیاری از شخصیت‌های كارتونی دوست‌داشتنی دیگر.
نوشابه امیری متولد ۱۳۳۱ است و کار روزنامه‌نگاری را خیلی زود و وقتی ۱۹ ساله بود شروع کرد، لیسانس روزنامه‌نگاری دارد و فوق لیسانس جامعه‌شناسی. همسرش هوشنگ اسدی نیز نویسنده‌ای تواناست. آن‌ها از گردانندگان اصلی نشریه‌ی موفق و پرمخاطب "گزارش فیلم" بودند که اکنون به محاق توقیف رفته‌است. امیری و اسدی اگر چه ناگزیر راه مهاجرت در پیش گرفته‌اند، اما لحظه ای از یاد خانه‌ی پدری غافل نبوده‌اند. .

نوشابه امیری :خیلی بچه بودم که پشت میکروفن رادیو نشستم و هنوز نوجوان که در استودیوی تنگ و تنکی در خیابانی پشت دانش‌سرای عالی، به جای دخترکی حرف زدم که لباس زیبای اسپانیولی به تن داشت و بادبزن می‌فروخت:بادبزن‌فروش شهر سویل.
از آن سال‌ها، بسیار گذشته است؛ سال‌هایی که در آغازش می‌خواستم وقتی بزرگ شدم، کنار «محمد مانی»، گویندگی کنم و با «ویگن»، ازدواج!
آرزوهایی که در استودیوی کودک رادیو، شکل گرفت و زندگی، «آرزو» بودن آن‌ها را نشان داد. مانی که برایم پدر بود، همین چند سال پیش در سکوت و با دست‌هایی که از ام‌اس می‌لرزید، جان داد. می گفتند نام خود را نیز دیگر به خاطر ندارد. و ویگن، در غربت و جایی که نمی‌دانستند «آن گل سرخی که دادی» چه اندازه سرخ بود، هم‌بستر سرطان شد و من اینک، جایی دور، دور از خانه. گمنام؛ یکی از هزاران مهاجر اندوه‌زده‌ای که روز به شب می‌رسانند و شب به روز؛ و اسفا که دیگر بدون امید.
نمی‌دانم این اندوه و نومیدی با سن آمده‌است یا با آن‌چه در میهن‌ام می‌گذرد؛ هر چه هست تلخ‌ست و سخت.
هر روز خسته از نامردمی‌ها، رنجیده از بی‌عدالتی‌ها، زخمی از ریاها و «بازی»های رنگارنگ جهان و جهانیان از خویش می‌پرسم: این همه راه، افتان و خیزان، از چه آمدم؟ چرا آمدم؟
می‌پرسم: چگونه شد که نیاموختم از جنسی غیر از آرمان بودن را؟ چرا واقعیت‌های زندگی، به صرافتم نیانداخت که جامه دیگر کنم و بیاموزم که جهان، سخت فراموش‌کارست و بی‌حافظه. از چه رو «رنگ» را در بی‌رنگی دیدم و یک‌رنگی؟ کی می‌آموزم که کلام، خوشایند مردمان سازم و صاحبان قدرت؟ کی، مرهم خویش در درد دیگران خواهم یافت؟ و....
سؤالاتی که پاسخ آن‌ها از پیش روشن است: هرگز. هر کسی را بهر کاری ساختن

آوا در سال ۴۲ با میکی رونی ازدواج کرد که بیش از یکسال دوام نداشت

اولين نقش سينماييش بازی در فيلم سه مرد سفيد پوش در سال 1944 بود.

او سپس قراردادی با شرکت متروگلدین مایر بست و در عرصه سینما مطرح شد.

چشمهای سبز ،موهای قهوه ای و سيمای زيبایی داشت..

ترکیب دلربایی ظاهر و جذابیت کاراکتر او را به یکی از سمبلهای س -ک -س هالیوود بدل کرد.

 آوا در سال ۴۵ با آرتی شاو ازدواج کرد این ازدواج بیش از یکسال دوام نداشت

با بازی در فيلم قاتلين در سال 1946 مقابل "برت لنكستر" به يك ستاره تبديل شد.

در سال ۱۹۵۱ با فرانک سیناترا ازدواج کرد که تا سال ۵۷ دوام داشت

در 25 ژانویه 1990 در کشور انگلستان چشم از جهان گشود.

فیلمهای مشهور:

1944 سه مرد سفیدپوش(ویلیس گولدبک)-دو دختر و یک ملوان(ریچارد تورپ)-۱۹۴۶قاتلین(رابرت زیودمارک)-1947 دستفروش(جک کانوی)-سنگاپور(جان براهم)-1949 رشوه(لئونارد)-بالای شهر پایین شهر(مروین له روی)-گناهکار بزرگ(زیودمارک)-1951 گذشته ممنوع من(رابرت استیونسون)-پاندورا و هلندی سرگردان(آلبرت لوین)-کشتی نمایش (جورج سیدنی)-1952 ستاره تنها(وینسنت شرمن)-برفهای کلیمانجارو (هنری کینگ)

1953 واگن نمایشات(وینسنت مینه لی)-شوالیه های میز گرد(ریچارد تورپ)-موگامبو (جان فورد)-بتاز واکرو(جان فارو)-1954 کنتس پا برهنه(منکیه ویچ)-1956 دور دنیا در هشتاد روز(مایکل اندرسون)-چهار راه بوانی(جورج کیوکر)-1957 کلبه کوچک(مارک رابسن)-خورشید همچنان می دمد(هنری کینگ)-1959 مایای برهنه(هنری کاستر)-در ساحل(استانلی کرامر)-1960 فرشته سرخپوش(نانالی جانسون)-1963 پنجاه و پنج روز در پکن(نیکلاس ری)-1964 شب ایگوانا(جان هوستون)-هفت روز در ماه می (جان فرانکن هایمر)-1966 کتاب آفرینش(جان هوستون)-1968 مایرلینگ (ترنس یانگ)-1972 زندگی و دوران قاضی روی بین(جان هوستون)-1974 زلزله(مارک رابسن)-1976 پرنده آبی خوشبختی(جورج کیوکر)-1977 گذرگاه کاساندرا(جورج پن کاسماتوس)

 عکسهای زیبایی از آوا گاردنر در ادامه مطلب

 او کارگردان، فیلمنامه نویس آهنگساز، بازیگر نقاش و عکاس آمریکایی است. لینچ تابه حال سه نامزدی اسکار برای فیلم های “مرد فیلم نما”، “مخمل آبی” و “جاده مالهالند” به دست آورده است و از جشنواره های ونیز و کن هم جوایزی را کسب کرده است. لینچ بعد از ساختن فیلم “مخمل آبی” و سریال موفق تلویزیونی “تویین پیکس” شهره خاص و عام شد.

بعد از سالها فیلم سازی، لینچ روایتی ممتاز و غیر معمول را برای فیلم سازی برگزیده است که به شیوه “لینچی” (Lynchian) معروف شده است که برای تمامی سینما بین ها و منتقدان سراسر جهان قابل تشخیص است. فیلم های لینچ بیشتر درون مایه های سورئال، کابوس مانند، تصاویر رویایی را در بر دارد و وسواس زیادی در طراحی صدا برای فیلم هایش دارد لینچ اغلب کارهایش را در جاهای کوچک و خلوت مانند (”مخمل آبی” و “تویین پیکس”) و یا در کلان شهرهایی مانند کالیفرنیا در “بزرگراه گمشده”، “جاده مالهالند” و در آخرین فیلمش “امپراطوری درون” درست می کند

اوایل زندگی
لینچ در سال ۱۹۴۶ در میسولا  به دنیا آمد پدرش دونالد محقق بخش علمی سازمان کشاورزی ایالات متحده و مادرش معلم زبان انگلیسی بود. او سراسر بچگی اش را در کارولینای شمالی گذراند لینچ همیشه دوست داشت که یک هنرمند شود و به همین دلیل به مدرسه هنر “کارکوران” در واشنگتن پیوست و بعد از آن در مدرسه هنرها در بوستون ثبت نام کرد و یک سال را در آنجا سپری کرد. او قبل از ترک آمریکا به قصد رفتن به اروپا همراه با دوستش جک فیسک، مشغول برنامه ریزی برای مطالعه با نقاش اکسپرسیونیست اتریشی به نام اسکار کوکوشکا بود.

اوایل کار و فیلم های کوتاه
در سال ۱۹۶۶ لینچ به خاطر پیوستن به آکادمی هنرها در پنسیلوانیا به فیلادلفیا نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۷ لینچ اولین مکانش اش را برای فیلمبرداری انتخاب کرد. خانه ای کوچک در فیلادلفیا که الان به عنوان موزه ی هنرها شناخته شده است و می توانید آن را در فیلم های کوتاه دیوید لینچ ببینید. در همان وقت او مشغول فیلم برداری فیلم کوتاه شش مرد مریض (۱۹۶۶) بود که جایزه سالانه آکادمی هنرها را به دست آورد. فیلم کوتاه بعدی لینچ “الفبا” بود و بعد از آن “مادربزرگ” را ساخت که جایزه ی ۵ هزار دلاری را از اتحادیه فیلم های آمریکایی (Afi) را به دست آورد. این فیلم ۳۰ دقیقه ای تمام عناصری را که لینچ را با آنها در فیلم سازی می شناسند را در بردارد مانند صداهای عجیب و غریب، تصویرهایی آشفته و سورئال و…

موفقیت های اولیه (۱۹۷۵-۱۹۷۹)
در سال ۱۹۷۱ لینچ به لس آنجلس برای پیوستن به استودیوهای M.F.A نقل مکان کرد. او با ده هزار دلاری که از AFI گرفته بود کارش را روی اولین پروژه فیلم بلندش به نام “کله پاک کن” شروع کرد، ولی این مقدار پول برای ساختن آن کافی نبود و به همین خاطر لینچ از دوستان و آشنایان اش برای ساختن فیلم مقدار پول لازم را برای ساختن فیلم جمع کرد و به همین دلیل ساختن فیلم تا سال ۱۹۷۷ به درازا انجامید. فیلم سرد و خشک و مبهم “کله پاک کن” داستان مرد جوان آرامی (جک نانس) را روایت می کند که در شهری صنعتی کار می کند و یک روز همسرش به او خبر می دهد که باردار شده است و بعد از مدتی بچه ای عجیب الخلقه را به دنیا می آورد. لینچ با ساختن این فیلم گفت که “کله پاک کن” به نوعی داستان فیلادلفیایی من است و اثراتی را که زندگی و تحصیل در فیلادلفیا بر او داشته است را، در “کله پاک کن” نشان داده است. در اوایل، فیلم را غیر قابل پخش اعلام کردند ولی بعد از اینکه مدیر سینمای (The Elgin Theatre) فیلم را برای اولین بار روی پرده آورد، فیلم به یکی از بهترین فیلم های آن دهه تبدیل شد و نزدیک به ده سال یکی از ستون های نمایش شبانه سینما ها بود. فیلم نقد های خوبی را از منتقدان دریافت کرد و لینچ را به عنوان کارگردانی مستعد به دنیا شناساند. استنلی کوبریک در مصاحبه ای درباره فیلم گفته بود که یکی از محبوب ترین فیلم های عمرش است و این آغازی بود بر موفقیت های بعدی لینچ.

گام های بعدی موفقیت (۱۹۸۰-۱۹۸۶)
“کله پاک کن” توجه تهیه کننده (مل بروکس) را به لینچ جلب کرد و لینچ را برای کارگردانی فیلم مرد فیل نما استخدام کرد فیلم بعد از اکران موفقیت بزرگی را کسب کرد و در هشت رشته در آکادمی اسکار از جمله بهترین کارگردان و بهترین فیلم نامه نامزد شد و جایگاه لینچ را به عنوان کارگردانی با استعداد محکم کرد، هر چند که کمی مبهم و غیر عادی است. بعد از آن لینچ با ساختن فیلم پر هزینه ای به نام شن (DUNE) که اقتباسی بود از رمان علمی تخیلی فرانک هاربت برای تهیه کننده ایتالیایی “دینو د لورینتیس” موافقت کرد. اگرچه دینو می خواست که “شن” همانند جنگ ستاره ای باشد ولی فیلم از از نظر منتقدان و همچنین در گیشه سینما به یک شکست تبدیل شد. بودجه اصلی فیلم ۴.۵ میلیون دلار بود ولی تنها ۲۷. ۴ میلیون دلار از فروش آن نصیب آنها شد. کمپانی مقداری از برداشت های دیگر را به فیلم اضافه کردند و در تلویزیون به طور همگانی اعلام کردند که اشتباهی سهوی در نسخه اکران شده رخ داده است و آن را برطرف کرده اند ولی دیگر کار از کار گذشته بود و آب رفته دیگر به جوی باز نگشت و شکست سنگینی برای کمپانی به بار آورد. آن صحنه های اضافی را می توان در Dvdهای فیلم دید. دومین فیلم لینچ با دینو پروژه  “مخمل آبی” در سال ۱۹۸۶ بود که داستان پسر دانشگاهی را روایت می کرد که نمای پنهانی و تاریک زندگی اش را بعد از جست و جو برای پیدا کردن صاحب یک گوش بریده که در یک مزرعه پیدا کرده بود را کشف کرد. فیلم شامل اجراهای خیره کننده ای از ایزابلا روسلینی به عنوان یک خواننده ی زجر کشیده

و دنیس هوپر در نقش یک مرد ظالم است. اگر چه لینچ قبلا موفقیت را با فیلم “مرد فیل نما” به دست آورده بود ولی جدال “مخمل آبی” با بینندگان و همینطور منتقدان، لینچ را به عنوان جریان اصلی این سبک فیلم سازی مطرح کرد و نقدهای مثبت و گیشه خوبی را در سینما به دست آورد. مخمل آبی دومین نامزدی اسکار را برای لینچ به ارمغان آورد. “مخمل آبی” عناصری را در نوع روایتش در بر داشت که لینچ از آنها در فیلم های بعدی اش استفاده کرد. نظیر زن های بد کاره، محله های کوچک، استفاده از آهنگ ها در شیوه ای عجیب و غریب (سبکی که بعد از موفقیت فیلم در بسیاری از فیلم هایش مورد استفاده قرار داد) و…. این فیلم همچنین اولین همکاری لینچ با آهنگ ساز آنجلو با دالامنتی بود که برای تمام فیلم های آینده ی لینچ به غیر از امپراطوری درون آهنگ سازی کرد. وودی آلن که فیلم هانا و خواهرانش آن سال نامزد بهترین فیلم اسکار بود گفت که “مخمل آبی” یکی از بهترین فیلم های عمرش است. این فیلم همچنین به یکی از بزرگترین آثاری که تابحال درست شده است تبدیل شد و طرفداران زیادی را به این سبک فیلم سازی جذب کرد.

ادامه موفقیت (۱۹۸۶-۱۹۹۶) و سریال تلویزیونی
لینچ در اواخر دهه ی ۸۰ با تهیه کننده (مارک فارست) برای ساختن سریال توئین پیکس قرار داد بست. توئین پیکس درباره محله کوچکی در واشنگتن بود که چند داستان عجیب و غریب را روایت می کرد. فیلم درباره تحقیقات FBI درباره مرگ یک دانش آموز دبیرستانی است که هرچه فیلم جلوتر می رود داستان هم پیچیده تر می شود. لینچ ۶ قسمت ار آن را کارگردانی کرد و حتی در چند قسمت هم نقش مامور FBI را بازی کرد. فیلم در ۸ آوریل ۱۹۹۰ در شبکه ABC نمایش داده شد و به تدریج طرفداران زیادی را به خود جلب کرد و به موفق ترین سریال تلویزیونی دهه ۹۰ تبدیل شد. اگر چه لینچ و شبکه بر سر چند مورد اختلاف پیدا کردند (مانند اختلافشان بر سر اینکه آیا قاتل آن دختر دبیرستانی در فیلم فاش شود یا نه) ولی ABC پافشاری می کرد که لینچ سری دوم مجموعه را کارگردانی کند که لینچ قبول نکرد. همچنین این فیلم اولین همکاری لینچ با مری سوئینی (تدوین گر/تهیه کننده) بود که در فیلم مخمل آبی به عنوان دستیار تدوین گر همکاری داشته بودند و این همکاری در ۱۱ کار بعدی آنها هم پایدار بود همچنین مری سوئینی فرزند پسرشان را به دنیا آورد. وحشی در قلب که اقتباسی بود از رمان بری گیفرود فیلمی جاده ای/جنایی با بازی نیکلاس کیج و لورا درن بود. فیلم برنده ی جایزه کن در سال ۱۹۹۰ شد ولی منتقدان و تماشاگران آمریکایی استقبالی از آن نکردند.

آخرین کارهای او (۱۹۹۷تا حاضر)
در سال ۱۹۹۷ لینچ فیلم بزرگراه گمشده را ساخت. فیلم در گیشه موفق نبود و نقدهایی مخلوط (مثبت و منفی) دریافت کرد اگرچه همه آهنگ های زمینه فیلم را تحسین کردند و باعث شد طیف جدیدی از بیننده ها را به کارهای لینچ جذب کند. در سال ۱۹۹۹ لینچ طرفداران و منتقدان را با ساختن فیلمی درجه بندی شده در رده G که کمپانی دیزنی آن را تهیه می کرد سورپرایز کرد. “داستان سر راست” داستان پیرمردی ساده بود که که از شهرشان به شهر دیگری برای آشتی کردن با برادر تند خویش مسافرت می کرد. فیلم نقدهای مثبتی را به دست آورد و طرفداران دیگری را به کارهای لینچ افزود. همان سال یک بار دیگر از طرف ABC دعوت به همکاری برای ساختن مجموعه ای درام به نام جاده مالهالند شد ولی دوباره با جروبحث هایی درباره فیلم پروژه به بعد موکول شد. لینچ با دریافت ۷ میلیون دلار از تهیه کننده فرانسوی، فیلمنامه “جاده مالهالند” را تمام کرد. فیلم درباره طرف پنهانی و تاریک وضعیت هالیوود با بازی نائومی واتس و لورا هرینگ است. این فیلم در سرتاسر جهان گیشه موفقی داشت و نقدهای بسیار مثبتی را دریافت کرد. بلوار مالهالند برنده جایزه بهترین کارگردان در جشنواره کن برای دیوید لینچ شد. همچنین لینچ جایزه ی انجمن منتقدان نیویورک را از آن خود کرد و نامزد اسکار هم شد.

در سال ۲۰۰۵ در فستیوال فیلم کن لینچ اعلام کرد که در حال ساختن اولین پروژه دیجیتالش به نام امپراطوری درون است. این فیلم در سال ۲۰۰۶ اکران شد و منتقدان باز به خوبی از آن استقبال کردند. لورا درن و جاستین تروکس بازیگران این فیلم هستند و جرمی آیرونز هم در صحنه ای از فیلم ظاهر شد. لینچ همانند وودی آلن طرفداران زیادی در فرانسه پیدا کرد. امپراطوری درون، بلوار مالهالند و بزرگراه گمشده همه توسط تهیه کننده های فرانسوی تهیه شده اند.

فیلم شناسی:فیلم های کوتاه:شش مرد مریض (۱۹۶۶)الفبا (۱۹۶۸)مادربزرگ (۱۹۷۰) معلول (۱۹۷۴)کابوی و مرد فرانسوی (۱۹۸۸)سمفونی صنعتی شماره یک (۱۹۹۰) اتاق تاریک (۲۰۰۲)قایق (۲۰۰۲)

فیلم بلند:کله پاک کن (۱۹۷۷)مرد فیل نما (۱۹۸۰)شن (۱۹۸۴)مخمل آبی (۱۹۸۶)وحشی از قلب (۱۹۹۰)توئین پیکس (۱۹۹۲)بزرگراه گمشده (۱۹۹۷) داستان سر راست (۱۹۹۹)جاده مالهالند (۲۰۰۱)امپراطوری درون (۲۰۰۶)

در سال 1925 با "جوزفين ديلون" که ۱۷ سال از خودش بزرگتر بود ازدواج كرد سپس در چند فيلم صامت نقشهای كوتاهی ايفا كرد ولی به زودی راه پيشرفت را پيموده در فيلمهای با كلام خيلی زود به شهرت رسيد.

در سال 1930 با "ليونل باريمور "آشنا شد و پس از اينكه مورد توجه او قرار گرفت قراردادی با شركت متروگلدين ماير امضا كرد و با شخصيتهاي اول زن آنزمان اين شركت يعنی "نورما شيرر" ،"جون كرافورد"و"گرتا گاربو" در فيلمهای متعددی همبازی شد.

در سال ۱۹۳۱ با ماریا ریا فرانکلین که هفده سال از خودش بزرگتر بود ازدواج کرد

در سال 1934 در فيلم "يك شب اتفاق افتاد" ساخته "فرانك كاپرا" به همراه "كلودت كولبرت"بازی تحسين بر انگيزی انجام داده و جايزه اسكار را دريافت كرد ولی مهمترين و مشهورترين نقشی كه در طول عمرش بازی كرد ايفای نقش "رت باتلر" در فيلم"بر بادرفته" مي باشد.

در سال 1939 با "كارول لومبارد " که سی و یک ساله بود ازدواج كرد ولی در سال ۱۹۴۲ به علت مرگ کارول دوباره کلارک مجرد شد 

تا اینکه در سال 19۴۹ با "سيلويا اشلی "ازدواج كرد.

کلارک در سال ۵۵ با کی ویلیامز (مادر تنها فرزندش جان گیبل) ازدواج کرد آخرين فيلمش را در سال 1961 بازی كرد (ناجورها) كه پس از اتمام فيلم بر اثر سكته قلبی درگذشت.

او لقب سلطان هاليوود را به خود اختصاص داد ولی هيچ وقت زياد مورد توجه منتقدين  سینماقرار نگرفت .

فيلمهاي مشهور:

1931 روح آزاد(كلارنس براون)- 1931پرستار شب(ويليام ولمن)-1931 زنجير شده(كلارنس براون)-1931 سوزان لنوكس(رابرت زد لئونارد)-1932 پولي در سيرك(آلفرد سانتل)-1932خاك سرخ(فلمينگ)-1932 ميان پرده عجيب(لئونارد)-1933بانوی رقصنده(لئونارد)-1933 مردت را نگهدار(سام وود)-1934 خواهر سفيدپوش(فلمينگ)-1934 ترك ديگران(واندايك)-1934 يك شب اتفاق افتاد(فرانك كاپرا)-1934 ملودرام مانهاتان(واندايك)-1934 مردان سفيدپوش(ريچارد بولسلاوسكی)-1935 بعد از ساعات اداری(لئونارد)-1935 آوای وحش(ويليام ولمن)-1935 درياهای چين(تای گارنت)-1935 شورش در كشتی بونتی(فرانك لويد)-1935 كين و ميبل(لويد بيكن)-1936 عشق در فرار(واندايك)-1936 سانفرانسيسكو(واندايك)-1936 زن عليه منشی(كلارنس براون)-1937 ساراتوگا(جك كانوی)-1938 خلبان آزمايش كننده هواپيما(فلمينگ)-1939 بربادرفته(فلمينگ)-1939 شادی ابلهان(كلارنس براون)-1940 هانكی تانك(جك كانوی)-1941 در بمبئی آشنا شدند(كلارنس براون)-1945 ماجرا(فلمينگ)-1947 دستفروش(جك كانوی)-1948 بازگشت به خانه(مروين له روی)-1949 هر شماره ای ميتواند بازی كند(مروين له روی)-1950 كليد شهر(جورج سيدنی)-1950برای خوشايند يك خانم(كلارنس براون)-1951 در امتداد رودخانه ميسوری(ويليام ولمن)-1951 ستاره تنها(وينسنت شرمن)-1953 موگامبو (جان فورد)-1953 مرا تنها مگذار(دلمر ديوز)-1955 سرباز آينده(ادوارد ديميتريك)-1955 مردان رشيد(رائول والش)-1956 سلطان و چهار ملكه(رائول والش)-1957 دسته فرشتگان(رائول والش)-1958 آهسته و عميق بران(رابرت وايز)-1958 محبوب معلم(جورج سيتون)-1959 اما نه برای من(والتر لنگ)-1960 در ناپل شروع شد(ملويل شاولسون)-1961 ناجورها (جان هوستون)

عکسهای زیبایی از کلارک گیبل در ادامه مطلب

باراک اوبامای پدر از قوم لیو بود که در کنیا و مناطق شرق اوگاندا و شمال تانزانیا سکونت دارند و یکی از اقلیت های قومی اصلی در کنیا محسوب می شوند.

دین اکثر لیوها مسیحی است اما تعداد قابل توجهی از آنان، از جمله خانواده اوباما، از اسلام پیروی می کنند هر چند گفته می شود که باراک اوبامای پدر حتی قبل از عزیمت به آمریکا از اسلام کناره گرفته بود و خود را یک فرد غیر مذهبی می دانست.

باراک اوبامای پدر در سن بیست و سه سالگی برای استفاده از یک بورس تحصیلی در دانشگاه هونولولو به تنهایی عازم آمریکا شد هرچند پنج سال پیش از آن با دختری از قبیله خود ازدواج کرده و از او صاحب چهار فرزند شده بود.

هنگام تحصیل در این دانشگاه بود که او با آن دانهام، یک دانشجوی دختر آمریکایی اهل کانزاس آشنا شد و با او ازدواج کرد اما این ازدواج دوامی نداشت و هنگامی که باراک اوبا (پسر) دو سال داشت، به جدایی انجامید.

باراک اوبامای پدر بعد از خاتمه تحصیل در آمریکا، به کنیا بازگشت و در سال 1982 در یک سانحه رانندگی در آن کشور درگذشت در حالیکه پسرش را تنها یک بار دیگر در سال 1971 ملاقات کرده بود.

تحصیل در اندونزی و آمریکا

آن دانهام پس از جدایی از همسر اول خود، در سال 1967 با یک دانشجوی اندونزیایی ازدواج کرد و همراه پسر خود عازم اندونزی شد و باراک اوباما تا سن ده سالگی در آن کشور سکونت داشت و به مدرسه می رفت اما در سال 1971 به هاوایی و نزد پدر و مادر بزرگ مادری خود بازگشت.

باراک اوباما پس از خاتمه دوره دبیرستان در هونولولو به لس آنجلس رفت و وارد کالج اکسیدنتال شد اما پس از دو سال، خود را به دانشکده علوم سیاسی دانشگاه کلمبیا در نیویورک منتقل کرد.

پس از دریافت لیسانس در رشته روابط بین الملل از این دانشگاه در سال 1983، باراک اوباما به عنوان کارمند در یک شرکت خصوصی و سپس یک گروه تحقیقاتی وابسته به کلیسای کاتولیک در شیکاگو ، ایالت ایلینوی، کار کرد اما با ورود به دانشکده حقوق دانشگاه هاروارد در سال 1988، برای چند سال این شهر را ترک گفت.

باراک اوباما پس از خاتمه تحصیل در هاروارد و کسب درجه دکترای حقوق در سال 1991، به شیکاگو بازگشت و ضمن کار در زمینه های مختلف حقوقی و دانشگاهی، به فعالیت های سیاسی نیز روی آورد.

باراک اوباما در سال 1996 وارد سنای ایالت ایلینوی شد و تا سال 2005 و دستیابی به کرسی این ایالت در مجلس سنای ایالات متحده، عضو سنای ایالتی بود.

از جمله اقدامات آقای اوباما در زمان عضویت در سنای ایالات متحده مشارکت در تدوین طرح هایی مربوط به شفافیت و حسابرسی عملیات مالی دولت فدرال، مقابله با تخلفات انتخاباتی و کمک بشردوستانه به جمهوری کنگو بوده است.

با آغاز رقابت های انتخاباتی سال 2008، سناتور اوباما، با وجود تجربه اندک در تشکیلات دولتی واشنگتن، داوطلبی خود را برای احراز نامزدی حزب دموکرات اعلام داشت که رقابتی طولانی و فشرده با سناتور هیلاری کلینتون، همسر رئیس جمهوری پیشین آمریکا، را در پی آورد.

مبارزات انتخاباتی و دستیابی به پیروزی

این رقابت به گزینش آقای اوباما به عنوان نامزد واحد حزب دموکرات در ماه ژوئن سال جاری و ورود به مبارزات انتخاباتی با جان مک کین، نامزد حزب جمهوریخواه، و سرانجام، پیروزی در رای گیری روز 4 ژوئن و انتخاب به عنوان چهل و چهارمین رئیس جمهوری ایالات متحده منجر شد.

در جریان مبارزات انتخاباتی، باراک اوباما سیاست های دولت جورج بوش را به شدت مورد انتقاد قرار داد و خروج تدریجی نیروهای آمریکایی از آن کشور را مطرح کرد هرچند حمایت خود را از افزایش حضور نظامی ایالات متحده در افغانستان ابراز داشته است.

در جنبه های دیگر سیاست خارجی، انتظار نمی رود آغاز به کار دولت آقای اوباما به منزله تغییرات بنیادی در روابط بین المللی ایالات متحده باشد هرچند رئیس جمهوری منتخب آمریکا در جریان مبارزات انتخاباتی بر همکاری نزدیکتر با متحدان این کشور و تلاش برای بهبود چهره آمریکا در صحنه بین المللی تاکید نهاده است.

در مورد روابط با ایران، آقای اوباما به طور کلی با ادامه سیاست هسته ای کنونی جمهوری اسلامی و خطری که، از دید برخی مقامات آمریکایی، می تواند متوجه اسرائیل و منافع غرب سازد، مخالفت کرده است.

در عین حال، رئیس جمهوری منتخب آمریکا از گفتگو با جمهوری اسلامی به منظور وادار ساختن این کشور به تغییر روش خود حمایت کرده هرچند مشخص نیست که برای آغاز چنین مذاکراتی چه شرایطی را در نظر گرفته است و آیا مقامات جمهوری اسلامی شرایط احتمالی او را قابل قبول خواهند دانست.

از نظر سیاست های اقتصادی و اجتماعی، آقای اوباما به طیف "لیبرال" تعلق دارد که از گسترش برنامه های خدمات اجتماعی و کمک به گروههای کم درآمد و تامین منابع مالی مورد نیاز این برنامه ها از طریق مالیات سنگین تر بر شرکت های بزرگ و دارندگان درآمدهای کلان حمایت می کند.

باراک اوباما در سال 1989 با میشل رابینسون در شیکاگو آشنا شد و در سال 1992 با او ازدواج کرد.

مراسم تحلیف باراک اوباما روز 20 ژانویه سال آینده برگزار می شود و آقای و خانم اوباما، همراه با دو دختر ده ساله و هفت ساله خود که "مالیا آن" و "ناتاشا"نام دارند، سه کاخ سفید نقل مکان خواهند کرد.

دنیرو برای اجرای نقش "تراویس بیکل" در فیلم «راننده تاکسی 1976» ساخته اسکورسیزی، روزهای متمادی را در تاکسی ها در نیویورک می نشست و رفتارهای رانندگان تاکسی را تماشا می کرد. در این فیلم او نقش مردی منزوی و تنها در شهر نیویورک که از جنگ برگشته و اکنون دچار یک سردرگمی شده است را به خوبی به نمایش می گذارد. سکانسی از فیلم که در آن رابرت در جلوی آیینه ایستاده و در حالیکه تپانچه ای را که به تازگی خریده در کمر دارد با خود صحبت می کند، صحنه ایست که هیچگاه از خاطره دوستداران او خارج نخواهد شد. دنیرو در سال 1976 در فیلم «1900» ساخته "برناردو برتولوچی" به همراه "ژرارد دو پاردیو" نیز بازی می کند که این فیلم به زبان ایتالیایی و محصول مشترک سه کشور فرانسه, ایتالیا و آلمان بود. کار بعدی او فیلم «نیونیورک, نیویورک» محصول 1977 از دیگر ساخته های مارتین اسکورسیزی است که دنیرو در آن نقش یک نوازنده ساکسیفون را ایفا می کند.
در سال 1978 رابرت دنیرو با اجرای نقش "مایکل ورانسکی" در فیلم «شکارچی گوزن» ساخته "مایکل چیمینو" یکی دیگر از بازیهای عالی خود را ارائه داد. فیلم بعدی او که از شاهکارهای مارتین اسکورسیزی می باشد در سال 1980 ساخته شد و اولین جایزه اسکار بازیگر نقش اول مرد را برای او به همراه آورد. دنیرو در «گاو خشمگین» در نقش "جیک لاموتا" مشتزن میان وزنی بازی می کند که بسیار قوی است ولی روحیه و احساسی بسیار متزلزل دارد. این فیلم بر اساس کتابی اثر خود جیک لاموتا ساخته شده است. دنیرو در آثار دیگری از مارتین اسکورسیزی شرکت داشت که آخرین آنها «کازینو» محصول 1995 می باشد. تنها پیشنهادی را که از سوی مارتین اسکورسیزی رد کرد ایفای نقش اول در فیلم «آخرین وسوسه مسیح» می باشد که بر اساس رمانی از "نیکوس کازانتزاکیس" نویسنده مشهور یونانی می باشد.
رابرت دنیرو در طول دوران بازیگری چهره های بسیار متفاوتی را ارائه کرده است که به رغم شباهتهای ساختاری بسیاری از آنها نقش آفرینی دنیرو در آنها کاملا متفاوت بوده است. او در نقش آدمکش, مشت زن, کمدین, راننده تاکسی, گانگستر, یک مافیایی, پلیس, دزد, کارگاه و ... ظاهر شده است ولی هیچگاه هیچ اثری از هیچ یک در دیگری نشان نداده است. او در فیلم «مأموریت» محصول 1986 به کارگردانی "رولند جاف" دو شخصیت کاملا متفاوت را ارائه داد که کاملا با هم در تضاد بودند ولی انتقال از یکی به دیگری چنان ظریف و بی نقص از سوی او انجام شد که تماشگر به سختی متوجه این تغییر می شود.
دنیرو با حضور در چند فیلم کمدی در سالهای اخیر در کنار هنرپیشگان صاحب سبکی در این ژانر مثل "بیلی کریستال", "ادی مورفی" و "بن استیلر" نشان داده است که علاوه بر ایفای نقشهای جدی می تواند به عنوان یک هنرپیشه کمدی هم قوی و زیبا ایفای نقش کند. کمااینکه یکبار در سال 1983 با بازی در فیلم «سلطان کمدی» اثر اسکورسیزی این مطلب را ثابت کرده بود. در این فیلم او با غولی همچون "جری لوئیس" همبازی بود.

دنیرو در بازی با عضلات صورتش نیز از مهارت فوق‌‏العاده‌‏ای برخوردار است. بازی او بسیار روان و ساده و در عین حال قوی است. در بازی او کمتر می توان جوشش احساسات را دید. بازی که در بسیاری از فیلمها او را به عنوان یک بازیگری کاملا ساده و معمولی نشان می دهد ولی با کمی دقت می توان فهمید که این سادگی و روانی در ارائه شخصیتها تا چه حد توانسته است تماشاگر را به آن شخصیت نزدیک کند و تمامی روحیات او را به تماشگر نشان دهد. این سادگی در ارائه نقش باعث شده است که بسیاری از تماشگران او را در برابر هنرپیشگانی مثل آل پاچینو، هنرپیشه ای معمولی تصور کنند. ولی تنها همان پنج دقیقه به یاد ماندنی فیلم «مخمصه 1995» که رابرت دنیرو و آل پاچینو روبروی هم می نشینند و با هم صحبت می کنند کافی است که ما را با اکثریت قریب به اتفاق منتقدان سینمایی هم عقیده سازد که رابرت دنیرو همیشه به بهترین شیوه ممکن نقشش را ارائه می دهد. او اکنون یکی از غولهای سینمایی دنیا به حساب می رود که نگاهی به کارنامه بلند بالای او در سینما و جوایز متعددی که دریافت کرده دلیلی بر اثبات این ادعا می باشد.

از زبان دنیرو :
_ استعداد و زکاوت در انتخاب ها است .
_ تظاهر نکردن چیز مهمی است.
_ مردم سعی نمی کنند که احساسات خود را بروز دهند، آنها سعی بر پنهان کردن آن دارند.
_ دوست ندارم فیلمهای خودم را تماشا کنم، وقتی آنها را می بینم خوابم می گیرد.
_ برخی از مردم گمان می کنند که بازی در فیلم آسان است و کمدی دشوار، ولی من اینطوری فکر نمی کنم.
_ از نظر من هالیوود شبیه یک طایفه است و بازیگران نیز مثل اهالی این طایفه هستند. واقعیت این است که آنها (تهیه کنندگان) به دنبال تکیه گاه هستند. باید نظری به ساختار تمام استودیوها بیاندازید تا متوجه منظور من شوید. آنجا اشخاصی هستند که مثل والدین شما می مانند. سرمایه را آنها دارند و به ما بازیگران می گویند ما شما را دوست داریم و نمی توانیم بدون شما فیلم بسازیم. من سالها در میان این افراد بودم و فکر می کنم که من می توانم این کار را حتی بهتر از آنها انجام دهم. برای همین هم Tribeca را تاسیس کردم.
_ به پاریس، لندن و همچنین به روم علاقه دارم و به آنجا سفر می کنم. اما باز هم می گویم هیچ جا نیویورک نمی شود. نیویورک درحال حاضر سرگرم کننده ترین شهر جهان است.
_ هیچ وقت مثل بازیگرانی نبودم که خودم را به عنوان یک شخص دلفریب جلوه دهم. من باید زود تصمیم بگیرم که آیا یک بازیگر و یا یک شخصیت هستم!
نکات جالب :
_ او دومین بازیگری است که به خاطر ایفای نقش Vito Corleone برنده جایزه اسکار شد. نفر اول "مارلون براندو" بود که برای ایفای همین نقش جایزه اسکار را از آن خود کرد.
_ رکورد اضافه وزن او برای ایفای نقش در فیلم گاو خشمگین حدود 27 کیلوگرم بود ولی هفت سال بعد "Vincent Donofrio" با اضافه کردن حدود 32 کیلوگرم رکورد او را برای ایفای نقش در فیلم غلاف تمام فلزی شکست.
_ تنگه وحشت یک فیلم تکان دهنده در مورد وحشت از انتقام بود. دنیرو برای این فیلم دندانهای خود را با اورتودنسی بهم ریخت و تنش را با جوهر گیاهی که بعدها جذب بدن می‌شد کلا خالکوبی کرد تا نقش یک جنایت کار جنسی را بازی کند.

_ او به عنوان دومین ستاره تمام دوران در کانال 4 بریتانیا انتخاب شد. بد نیست بدانید که او در این برنامه رقابت نزدیکی با آل پاچینو داشت.
_ دارای عنوان پنجم در مجله انگلیسی از میان 100 ستاره سینمائی تمام دوران در سال 1997.
_ در سال 2002 به عنوان بازیگر آمریکایی ایتالیایی معرفی شد. او اغلب در فیلم ها نقش یک آمریکایی ایتالیایی را ایفا می کند ولی یک تیره ایرلندی نیز دارد.
_ برای آموزش زبان سیسیلی به خاطر نقش ویتو کورلئونه در فیلم پدر خوانده دو، چهار ماه آموزش دید. تقریبا تمام دیالوگهای ویتو به زبان سیسیلی بود.
_ رابرت دنیرو در كنار آرنولد شوارتزنگر، تام كروز و آل پاچینو در سال 1994 برای بازی در فیلمی در كنار همدیگر آماده می شدند كه این فیلم بنا به دلایلی هرگز به پرده نرفت.
_ او از طرفداران فیلمهای آرنولد شوارتزنگر، آل پاچینو و تام كروز می باشد و رفاقت نزدیكی با هم دارند.
_ دنیرو موسس اولین فستیوال Tribeca در ماه می سال 2002 می باشد. او تصمیم به احیای دوباره یک فضای تجاری پس از حملات 11 سپتامبر داشت که این پروژه نیز اجرا شد.
_ رابرت دنیرو از "مریل استریپ" به عنوان بازیگر مورد علاقه اش برای ایفای نقش در کنارش یاد کرده است.
_ "QUAYE" در ترانه اش با نام در خشش یکشنبه از او یاد می کند با این مضمون که من یک قهرمان هستم، همانند رابرت دنیرو.
_ دنیرو اغلب نقشهای خشن و یا شخصیت های روانپریش را بازی کرده است.
_ او صاحب رستورانهای زیادی در نیویورک است. از قبیل Nobu ، layla، رستوران Ago در غرب هالیوود. رستوران Rubicon در سانفرانسیسکو با شراکت فرانسیس فورد کاپولا و رابین ویلیامز.
_ در کودکی به خواندن نمایشنامه علاقه نشان می داد. او در جشنواره ای در سال 1981 روبان سبزرنگی را بر یقه اش زده بود که بعدها این به صورت یک سنت درآمد. این روبان یادبودی بود برای هزاران کودک آفریقایی آمریکایی که در قتلهای زنجیره ای Atlanta, Georgia قربانی شدند. این روبان را یکی از طرفدارانش به او داده بود، خانواده های قربانیان ماهها این روبان ها را داشتند.

_ در فیلم فرانکشتاین نقش اصلی را ایفا کرد. تبدیل کردن او به یک شخص عظیم الجثه مستلزم مهارت های بسیار زیادی بود چون "Kenneth branagh" که نقش دکتر فرانک اشتاین را بازی می کرد با او هم قد بود. بسیاری از حقه های سینمایی که بعدها در فیلم ارباب حلقه ها برای بزرگ جلوه دادن افراد جادوگرها و غول ها به کار رفت ، قبلا در فیلم فرانک اشتاین برای عظیم الجثه نشان دادن دنیرو در برابر بقیه بازیگران به کار گرفته شده بود.
_ از دادگاه درخواست کرد تا دعوی شرکت بیمه سرمایه گذاری "Fireman"، را که او را متهم  به دادن اطلاعات غلط پیرامون سرطان پروستاتش به این شرکت قبل از شروع ساخت فیلم قایم موشک "HIDE AND SEEK" می کرد، را رد کند.
_ دنیرو و آل پاچینو برای اولین بار به طور کامل در کنار یکدیگر در نقش بازپرسان پلیس شهر نیویورک که در جستجوی یک قاتل زنجیره ای هستند در فیلم "قتل منصفانه 2008" ظاهر شدند.
_ در نمایشگاهی از نقاشیهای پدرش در شمال شرقی فرانسه تحت تاثیر قرار گرفت و بشدت گریه کرد.
_ شایع است که او برای صحبت کردن در معرض عموم بسیار مردد است.
_ دنیرو در سال 1981 برای بازی در فیلم  گاو خشمگین به عنوان بهترین هنرپیشه انتخاب می شود، او از جیک لاموتا تشکر می کند و می گوید من از او متشکرم اگرچه او از ما ادعای خسارت دارد.
_ دنیرو و همسرش گریس هیگتور در سال 2004 مجددا ازدواج کردند.

_ در سرشماری مجله امپراطوری بریتانیا در سال 2004 به عنوان بهترین هنرپیشه زنده دنیا انتخاب شد.
_ هنگامی که در سال 2004 او جایزه "Golden Ambrosius" را از شهردار میلان، که علاقمند بود تا حمایت خود را به او، که محبوب بسیاری از مردم ایتالیا است، نشان دهد، نپذیرفت خشم مقامات ایتالیایی را برانگیخت.
_ بر اساس پرونده های اداره پلیس شهر نیویورک "NYPD"، دنیرو و سایر اشخاص برجسته شهر نیویورک، از جمله هاروی کیتل، هووارد  استرن، دونالد ترامپ و تامی موتولا از جمله 3600 نفر شهروندی هستند که اجازه حمل سلاح پر را دارند.
_ او و "شان پن" که در سال 1989در فیلم «ما فرشته نیستیم» همبازی بودند، به طور تصادفی تاریخ تولدشان یکسان می باشد.
_ در ابتدا بازی در نقش هنرپیشه اول فیلم "بزرگ" محصول 1988 به او پیشنهاد شد، ولی پذیرفته نشد چون پول درخواستی او (6 ملیون دلار) بسیار زیاد بود. آن نقش بعدا به "جف بریجز" پیشنهاد شد، که او  نپذیرفت. پس از آن "تام هنکس" آن نقش اول را در ازای دو ملیون دلار پذیرفت.
_ در فیلم «روزی روزگاری در آمریکا» محصول 1984، هنگامی که "نودلس(دنیرو)" در حال تماشای تلوزیون است، مصاحبه ای با یک شخصیت بنام "James Conway O'Donnell" در حال پخش است. این در حالی است که در فیلم "رفقای خوب" محصول  1990 نام دنیرو، جیمز کان وی "James Conway" است.
_ او برای پوشیدن همان مدل زیرپوش ابریشمی که "آل کاپون" پوشیده بود سماجت کرد، اگرچه آن زیرپوش اصلا در فیلم دیده نشد. تولید کنندگان، به شهرت فراوان دنیرو به عنوان یک بازیگر با سبک آگاه بودند واز اینرو تسلیم خواست او شدند.
_ او یکی از تنها چهار هنرپیشه ای  است که جایزه اسکار را برای ایفای نقشی بجز  زبان انگلیسی دریافت می کند، چون تقریبا همه مکالماتش به زبان ایتالیایی است. سه نفر دیگر عبارتند از سوفیا لورن، روبرتو بنینی و بنیسیو دل تورو.
_ جهت آمادگی برای نقشش در گاو خشمگین تمرینات بدنی سختی انجام داد، سپس در سه مسابقه بوکس بروکلین شرکت کرد و دو تای آن مسابقات را برد.

_ دنیرو از حامیان حزب جمهوریخواه به شمار می رود.
_ دنیرو طبق تشخیص پزشکان مبتلا به سرطان پروستات است. او تحت معالجه می باشد و پزشکان معتقدند که وی به بهبودی کامل خواهد رسید.

جوایز :
_ برنده اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم پدرخوانده دو (1975)
_ برنده اسکار بهترین بازیگر نقش مرد برای فیلم گاو خشمگین (1981) 
_ نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مرد برای فیلم راننده تاکسی (1977)
_ نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مرد برای فیلم شکارچی گوزن (1979)
_ نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مرد برای فیلم بیدارشدگان (1991)
_ نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای تنگه وحشت (1992)
_ برنده گلدن گلاب بهترین بازیگر نقش درام مرد برای فیلم گاو خشمگین (1981)

عکسهای زیبایی از رابرت دونیرو در ادامه مطلب

در 4 جولای 1927 در شهر سوبیاکو ایتالیا بدنیا آمد .پس از اتمام تحصیلات دبیرستان به دانشگاه رم رفته در رشته نقاشی و مجسمه سازی به تحصیل ادامه داد .

پدرش صاحب کارخانه مبل و صندلی بود و وضعیت مالی خوبی داشتند خانه اونها در دهکده ای که  نمای زیبایی از کوهها داشت واقع شده بود .

جینا از نوجوانی به عنوان مدل شروع به کار کرد و در مسابقات زیبایی شرکت می کرد که در بیشترشون مقام می اورد در سال ۱۹۴۷ در مسابقات انتخابی دختر شایسته ایتالیا شرکت کرد ولی مقامی بهتر از سومی کسب نکرد

نفر نخست مسابقات اونسال لوچا بوزه  و نفر دوم جینا ماریا کاناله بودند که بعد ها  هر دو هنرپیشه شدند

بنابراین زیبایی چهره جینا  را به سینما کشاند و ابتدا در چند فیلم نه چندان مطرح ایتالیایی ظاهر شد تا اینکه مورد توجه هاوارد هاجز قرار گرفته  و به هالیوود دعوت شد به همین دلیل  به آمریکا مهاجرت کرد و چند فیلم نیز در آنجا بازی کرد در سال ۴۹ به ایتالیا بازگشته و با یک پزشک یوگسلاو به نام  میکو اسکوویچ ازدواج کرد این ازدواج تا سال ۷۱ دوام داشت و حاصلش یک پسر بود  جینا از سال ۱۹۷۴ به حرفه تهیه کنندگی روی آورد

نام تعدادی از فیلمهای مشهور این هنرپیشه :1954شیطان را بران(جان هوستون)-۱۹۵۴ جسم و زن(رابرت زیودماک)-1954 مهرویان شب(رنه کلر)-1954 نان،عشق و فانتزی(کومنچینی)-زنی از رم(لوییجی زامپا)-1955 فریسکی(کومنچینی)1955 زن نافرمان(ماریو سولداتی)-1956 بندباز(کارل رید)-1957گوژپشت نتردام(ژان دونالوی)-1958 سریع و س -ک -س- ی (رجینالد دنهام)-1959 نه چنین اندک(جان استرجس)

1959سامسون و دلیله (کینگ ویدور)-1960 بی وفا(مونیچلی)-1961 سپتامبر بیا(رابرت میلیگان)-1961برهنه و سرگردان(رونالد مک دوگال)1964 زن پوشالی(بازیل دیردن)-1965 عروسکها(دینو ریزی)-1966 هتل پارادیزو(پیتر گلنویل)-1967 یاغی جوان(وینسنت شرمن)-1968 نیروی دریایی خصوصی گروهبان اوفارل(فرانک تاشلین)-1969 عصر بخیرخانم کمپبل(ملوین فرانک)-1972 شاه،بی بی،سرباز(یرژی اسکولیمووسکی)

عکسهای زیبایی از جینا لولوبریجیدا در ادامه مطلب

ورود آل پاچینو به عرصه بازیگری را باید سال 1969 دانست. پاچینو در این سال در فيلم «ناتالی و من» بازی کرد و دو سال پس از آن نیز ایفای نقشی در «وحشت در نیدل پارک» را پذیرفت. اما بازی در این دو فیلم هرگز او را راضی نکرد تا اینکه فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم «پدرخوانده» گرفت. نقش «مایکل کورلئونه» به او واگذار شد. رابرت ردفورد و جک نیکلسون و رابرت دنيرو و جمعی دیگر از بازیگران معروف سینما مورد آزمایش قرار گرفتند اما کاپولا فقط پاچینو را انتخاب کرد. شاید مهمترین دلیل کاپولا از انتخابش نیز اصلیت سیسیلی پاچینو بود. پاچینو در سال 1972 پس از ایفای نقش در فیلم پدر خوانده و بازی فوق العاده‌اش نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد که به آن نرسید. بعد از آن سال با اتکا به بازی درخشان چشمان نافذ و صدای دلنشینش تبدیل به یکی از هنرپیشه‌های موفق و پرکار سینما شد.
در سال 1973 او در فیلمهای «مترسک» و «سرپیکو» بازی کرد. در مترسک نقش آدمی سرگشته را داشت که در پی هویت خویش است و در سرپیکو نیز یک پاچینوی تمام عیار بود. وی در این فیلم نقش فرانک سرپیکو افسر پلیسی را بازی کرد که فساد افسران مافوق خود را افشا می‌کند. پاچینو در همان سال بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد اما باز هم این جایزه نصیبش نشد. اما منتقدان، جایزه گلدن گلاب را به سبب بازی در سرپیکو به وی اهدا کردند.
از دیگر بازیهای چشمگیر پاچینو می‌توان به حضورش در فیلمهای پدرخوانده دو ۱974بعد از ظهر سگی 1975 و  عدالت برای همه 1979 اشاره کرد. پاچینو برای بازی در همه این فیلمها نامزد اسکار شد ولی مورد بی مهری اعضای اسکار قرار گرفت.
او برای بازی در فیلمهایی چون «کرایمر علیه کرایمر 1979»، «اینک آخرالزمان 1980»، «متولد چهارم جولای 1989»، «جنگ ستارگان 1977»، «برخورد نزدیک از نوع سوم 1977»، دعوت شد ولی بازی در این فیلمها را نپذیرفت. هنگامی که کاپولا برای فیلم اینک آخرالزمان او را دعوت کرد، پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد، «من با تو به جنگ نخواهم آمد».
دهه نود را باید دهه نوینی برای پاچینو دانست، زیرا او که پس از بازی در فیلم «انقلاب 1985 مبتلا به ذات الریه شده و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود در فیلم دریای عشق 1989 بار دیگر خوش درخشید. از فیلمهای معروف او در این دهه می‌توان به دیک تریسی 1990، پدرخوانده سه 1990، فرانکی و جانی 1991، گلن گری گلن راس 1992، راه کارلیتو 1993، التهاب 1995، تالار شهر 1996، وکیل مدافع شیطان 1997، دنی براسکو 1997 و خودی 1998 اشاره کرد. اما بدون تردید بهترین فیلم او در این دهه، بوی خوش زن در سال 1992 می‌باشد که جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می‌کند. علاوه بر جایزه اسکار، جایزه گلدن گلاب نیز برای این فیلم از سوی منتقدان، به او اعطا شد. زمانی که نقش شیطان را در فیلم وکیل مدافع شیطان (1997) را ایفا کرد، همه بزرگان، نامداران و تماشاگران سینما و مردم عادی او را نابغه خواندند.
در سال 1996 از سوی انجمن گوتام جایزه ویژه یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پس از آن نیز از سوی فستیوال بین المللی فیلم سن سباستین اسپانيا، جایزه مشابهی به او اهدا شد. او در سال 2002 در فیلم بی خوابی نقش یک کاراگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه‌ای است. تاجر ونیزی 2004 را باید بهترین فیلم او از سال 2000 به بعد دانست.
کمتر بازیگری در سینمای جهان می‌توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد. چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می‌توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد. این یکی از امتیازات منحصر به فرد او است و فیلم پدرخوانده دو، اوج بازی وی با چشمهایش به شمار می‌رود.
پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه‌ای است و به واقع سرشار از استعداد است و به خوبی می‌تواند ایفاگر هر نقشی باشد. نکته برجسته در بیشتر بازیهای او این است که مخاطب را با خود همراه می‌سازد. فرانسیس فورد کاپولا درباره او می‌گوید: «اگر کارگردان نمی‌شدم دوست داشتم یک پاچینو بودم». صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می‌کند، گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعاً بازیگر هستند. در میان ستاره‌های هالیوود، بازیگران انگشت شماری چون مارلون براندو را می‌توان یافت که صدایی مانند او داشته باشند.
جزئيات زندگي آل پاچينو :
_ او هشت بار نامزد دريافت اسكار شد كه تنها يك بار موفق به كسب آن شد.
_ او به اپرا و آثار شکسپیر علاقمند است.
_ از سال 1994 اعتیاد روزی دو پاکت سیگار خود را برای حفظ صدایش ترک کرد اکنون او فقط گاهی از سیگار گیاهی استفاده می‌کند.
_ او سالهای سال با دوست دخترش آنجلو زندگی کرد که حاصل آن دو فرزند دوقلو به نامهایAnton  و  Olivia است.
_ پاچینو هرگز ازدواج نکرده اما دارای دخترخوانده‌ای به نام جولی است که مادرش یک معلم تئاتر بوده و پاچینو علاقه زیادی به او دارد.
_ آل پاچینو در زندگی شخصی خود چیزی برای مخفی کردن ندارد و شاید به همین دلیل نزد مطبوعات و روزنامه نگاران از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار است. او انسانی وارسته و درستکار است که همواره تلاش دارد به همنوعان خود، آن هم به هر شکل ممکن کمک نماید و همین موضوع سبب شده تا وی دوست داشتنی باشد.
_ از سال 2002 به بعد دستمزد پاچینو به بیش از 10 میلیون دلار رسید.
_ او اولین اسکار خود را پس از گذشت بیست سال از اولین نامزدی اسکارش گرفت.
_ او در کانال 4 انگلیس عنوان بهترین بازیگر تاریخ سینما را به خود اختصاص داد.
_ تهیه کنندگان پدرخوانده ابتدا گفتند : آن مرد کوتوله، پاچینو، بدرد نقش مایکل کورلئونه نمی‌خورد!
_ پاچينو براي فيلم پدرخوانده 3 تقاضاي 7 ميليون دلار كرد، اين كار كاپولا را خيلي خشمگين كرد به حدي كه تهديد كرد فيلمنامه را عوض كند و داستان را بعد از تشييع جنازه مايكل كورلئونه ادامه بدهد. به همين دليل پاچينو قبول كرد به 5 ميليون دلار راضي شود.
_ او رل مایکل کورلئونه را در گیم پدرخوانده رد کرد.
_ سانی نام مستعار او می باشد.
_ هنرپيشه زن مورد علاقه او  Julie Christieمی باشد.
_ رنگ مورد علاقه او رنگ سیاه می باشد.
_ او تنها بازیگری بود که در نظرسنجی سایت IMDB هم در بهترین فیلم (پدر خوانده) و هم بدترین فیلم (گیگلی) در يك زمان حضور داشته است!
_ او پسر خوانده بازیگر و آرایشگر (گریمور) معروف به نام  Katherin Kovin-Pacino است.

از زبان خودش‌:
_ من برای اسکار بازی نمی‌کنم، چون بازیگری عشق من است، عشقی که هرگز نمی‌توانم رهایش کنم.
_ مشکل من این است که نمی‌توانم منظورم را بیان کنم. شما باید 50 سال با من زندگی کنید تا احساس کنید من چه مي‌گویم.
_من خیلی خوش شانس بودم، افرادی مانند کاپولا فیلم می‌سازند و من اقبال بازی در فیلمهایشان را پیدا می‌کنم.
_ من خیلی خجالتی بودم اما تنها نور صحنه مرا وادار کرد تا بر این ضعفم غلبه کنم.

جوایز :
_ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم بوی خوش زن (1993)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای پدرخوانده (1973)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای سرپیکو (1974)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای پدرخوانده دو (1975)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای بعدازظهر سگی (1976)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای عدالت برای همه (1980)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای دیک تریسی (1991)
_ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای گلن گری گلنراس (1993)
_ برنده جایزه گلدن گلاب بهترین بازیگر نقش درام مرد برای فیلم سرپیکو (1974)
_ برنده جایزه گلدن گلاب بهترین بازیگر نقش درام مرد برای فیلم بوی خوش زن (1993)

عکسهای زیبایی از مریلین مونرو در ادامه مطلب

 در 8 فوریه 1931 در ماریون ایندیانا به دنیا آمد . پدرش دندانپزشک بود و

مادرش خانه دار .

در سال 1940 مادرش را که سرطان داشت از دست داد بعد از اینکه دبیرستان را به پایان رساند به کالیفرنیا رفت .در آنجا به کالج سانتا مونیکا رفت و سپس در دانشگاه کالیفرنیا در رشته هنرهای نمایشی فارغ التحصیل شد.

در سال 1951 در آگهی پپسی کولا شرکت کرد که برای این نقش فقط 10 دلار دستمزد گرفت.پس از آن در چندین برنامه تلویزیونی شرکت داشت

در سال 1954 اولین نقش سینماییش را در فیلم "شرق بهشت" ساخته "الیاکازان" ایفا کرد که بسیار موفقیت آمیز بود و نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

یکسال بعد عکسهایش در مجله لایف تحت عنوان ستاره دمدمی مزاج منتشر شده و بسیار مورد توجه قرار میگیرد

در سال 1955 در فیلم "شورش بی دلیل " ساخته " نیکلاس ری " با "ناتالی وود " همبازی شد و در این فیلم هم مورد تمجید قرار گرفت

در همان سال در آخرین فیلمش یعنی "غول" ساخته "جیمز استیونز " به همراه ستارگان آنزمان سینمای هالیوود همچون " الیزابت تیلور" و " راک هادسن " نقش آفرینی کردو در این فیلم هم نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

در 21 سپتامبر   ۱۹۵۵   یک اتومبیل پورشه خرید  و  نامش را ( حرامزاده کوچک )  گذاشت و 9 روز بعد دریک حادثه رانندگی جانش را از دست داد ولی هنوز هم پس از گذشت 5۳ سال یادش در خاطره و ذهن  سینما دوستان جای دارد .

 عکسهای زیبایی از جیمز دین در ادامه مطلب

امانوئل دوران کودکي را به همراه 3 برادر و تنها خواهرش در مزرعه اي بيرون از سن تروپه بزرگ شد، چون پدرش ‏نمي خواست فرزندانش تحت تاثير زرق و برق خيره کننده پاريس قرار بگيرند. ‏

اولين بار وقتي 9 ساله بود در فيلم و آرزوي مردن رنه کلمان ظاهر شد. اما تماشاي بازي رومي اشنايدر در فيلم ‏مدو(1976) به هنگام 13 سالگي او را مصمم کرد تا در آينده بازيگري پيشه کند. از اين رو با فيلم کودکان فردا به ‏کارگرداني ژان پورتاله بازي در نقش نوجوان ها را فيلم ها و سريال هاي تلويزيوني آغاز کرد. ‏

همزمان والدينش او را به مونترال(کبک، کانادا) فرستادند. اقامت وي در آنجا 4 سال طول کشيد و با کار پرستاري بچه ‏توام بود. ولي باعث شد انگليسي را به خوبي ياد بگيرد. در آنجا بود که با رابرت آلتمن آشنا و قرار شد در فيلمي از او-‏که هرگز ساخته نشد- بازي کند. پس از بازگشت به فرانسه، دوره بازيگري را از سر گذراند و اولين نقش خود را در ‏تلويزيون‎ Raison perdue (1984) ‎‏ به دست آورد. ‏

در همين سال ديويد هميلتون عکاس/کارگردان که تحت تاثير زيبايي او قرار گرفته بود، اولين نقش بلند واقعي را در ‏فيلم مهم ترين هوس‎(1984)‎‏ به وي داد. يک سال بعد در فيلم عشق ممنوع‎(1985)‎‏ با دانيل اوتوي همبازي و عاشق او ‏شد. رابطه آن دو ده سال طول کشيد و در 1993 يک سال پس از تولد دخترشان نلي به ازدواج رسمي و دو سال بعد به ‏طلاق منجر شد. امانوئل بعد از جدايي از اوتوي با ديويد مورو آهنگساز آشنا شد و در 1996 از وي پسري به نام يوهان ‏به دنيا آورد. ‏
در ميانه دهه 1980، امانوئل پس از بازي در 4 فيلم تلويزيوني براي بازي در برابر ايو مونتان در مانون چشمه ها ‏انتخاب شد. وي در اين فيلم نقش چوپاني موطلايي که برهنه در مزرعه مي رقصيد را بازي مي کرد و با اين نقش در ‏کشورش به شهرت رسيد. اين نقش اولين و آخرين جايزه سزار کارنامه اش را نيز براي وي به ارمغان آورد، در حالي ‏که قبل از آن دو بار(عشق ممنوع، ‏L'Amour en douce‏) و بعدها پنج بار (فرزندان آشوب، زيباي مزاحم، قلب ‏زمستاني، نلي و آقاي آرنو، سرنوشت هاي سوزناک) نامزد دريافت آن شد. ‏

سال بعد تام مک لافلين او را از ميان 5 هزار نفر براي بازی در فيلم قرار ملاقات با يک فرشته(1987) برگزيد و اولين ‏نقش هاليوودي را نصيب بئار ساخت. بازي در کنار پي ير ريشار کمدين محبوب و ريشار بورينگه در فيلم از آسانسور ‏که خارج شدي در سمت چپ به کارگرداني مولينارو بر محبوبيت وي افزود. اما نقطه اوج بعدي کارنامه اش سه سال ‏بعد در فيلمي از اتوره اسکولا به نام سفرهاي ناخدا فراکاس انتظارش را مي کشيد. ‏

در 1991 براي اولين بار با ميشل پيکولي در فيلم قايق لو همبازي شد. اما تکرار اين تجربه در همين سال ابتدا در فيلم ‏Divertimento ‎‏ و سپس زيباي مزاحم[هر دو اثر ژاک ريوت] شاه نقش کارنامه اش را رقم زد. ‏‏

امانوئل با اين فيلم حساسيت هاي بالا و کمال گرايي اش را به نمايش گذاشت و سال بعد را براي ايفاي نقش کاميل در فيلم ‏قلب زمستاني(1992) کلود سوته صرف يادگيري نواختن ويولن کرد. تلاش هاي وي از چشم داوران و منتقدان پنهان ‏نماند و جايزه بهترين بازيگر زن از مراسم ديويد دوناتللو را براي وي به همراه آورد.

 سپس کار با سينماگران مشهور ‏فرانسوي چون آندره تشينه در من نمي بوسم(1991)، کلود شابرول در دوزخ(1994)، رژي وارنيه در يک زن ‏فرانسوي(1995)[برنده جايزه سنت ژرژ نقره بهترين بازيگر زن از جشنواره مسکو]، کلود سوته در نلي و آقاي ‏آرنو(1995) و يان کونن در ‏Le Dernier chaperon rouge‏ يکي بعد از ديگري از راه رسيد و جايگاه رفيع و معتبر ‏براي بئار در سينماي فرانسه رقم زد. وي در اين فيلم ها بزرگ ترين بازيگران زن و مرد معاصر کشورش همبازي شد ‏و توسط بدرخشد. ‏

در 1995 توسط مجله امپاير به عنوان سي و دومين زن س ک س ي جهان در ميان 100 زن انتخاب شد و دو سال بعد مقام ‏نوزدهم را در ميان ۵۰ نفر در انتخاب مجله ‏Femme Fatales‏ به دست آورد. ‏

در 1996 براي بازي در کنار تام کروز در اولين قسمت از ماموريت: غيرممکن و دو سال بعد براي بازي در کنار پنه ‏لوپه کروز و ژاک وبر در فيلم دون خوآن برگزيده شد. نقش هايي بين المللي که سيماي او را بيش از پيش براي تماشگر ‏غير فرانسوي آشنا ساختند. ‏

امانوئل که به خاطر فعاليت هاي اجتماعي اش شهرت دارد[سفير يونيسف و سازمان ملل در امور کودکان]، در 1997 ‏طي تظاهراتي قابل کليساي پاريس به خاطر دفاع از حقوق مهاجران غير قانوني سياه پوست دستگير شد. ‏

پايان قرن بيستم براي او با شانس حضور در برگردان سينمايي رائول روئيز از شاهکار مارسل پروست در جستجوي ‏زمان از دست رفته همراه بود. بئار در اين فيلم با بزرگ بانوي سينماي کشورش کاترين دونوو و جان مالکوويچ ‏همبازي شد و توانست جايزه بهترين بازيگر زن را از جشنواره فيلم هاي عاشقانه شربورگ به چنگ اورد. ‏

هزاره تازه  بئار با فيلم هاي سرنوشت هاي سوزناک( اليويه آسايا )، 8 زن[فرانسوا اُزون] ، آواره ها[آندره تشينه]، ناتالي[آن فونتن] داستان ماري و ‏ژولين[ژاک ريوت]، جهنم[دنيس تانوويچ] و شاهدان[آندره تشينه] آغاز و امتداد يافته است. فيلم هايي که حضور در آنها ‏نهايت آرزوي هر بازيگري در چنين مقطع کوتاه زماني مي تواند باشد. ‏‏

امانوئل بئار زيبا در کنار بازيگري و فعاليت هاي اجتماعي گاه آواز خواندن را نيز تجربه کرده است. از جمله در فيلم ‏موزيکال 8 زن و قهرمان خانوادگي(2006) که در آن 6 ترانه را اجرا مي کند. تصوير برهنه او[در 40 سالگي] در ‏سال 2003 روي مجله فرانسوي ‏Elle‏ چاپ شد و تاکنون پرفروش ترين شماره اين مجله در کل تاريخ انتشار آن بوده ‏است. ساخت جدیدترین ن فيلم او به نام ‏Vinyan‏ در ‏ابتداي ماه اکتبر 2008 آغاز خواهد شد. ‏