پاپاراتزی

امانوئل دوران کودکي را به همراه 3 برادر و تنها خواهرش در مزرعه اي بيرون از سن تروپه بزرگ شد، چون پدرش ‏نمي خواست فرزندانش تحت تاثير زرق و برق خيره کننده پاريس قرار بگيرند. ‏

اولين بار وقتي 9 ساله بود در فيلم و آرزوي مردن رنه کلمان ظاهر شد. اما تماشاي بازي رومي اشنايدر در فيلم ‏مدو(1976) به هنگام 13 سالگي او را مصمم کرد تا در آينده بازيگري پيشه کند. از اين رو با فيلم کودکان فردا به ‏کارگرداني ژان پورتاله بازي در نقش نوجوان ها را فيلم ها و سريال هاي تلويزيوني آغاز کرد. ‏

همزمان والدينش او را به مونترال(کبک، کانادا) فرستادند. اقامت وي در آنجا 4 سال طول کشيد و با کار پرستاري بچه ‏توام بود. ولي باعث شد انگليسي را به خوبي ياد بگيرد. در آنجا بود که با رابرت آلتمن آشنا و قرار شد در فيلمي از او-‏که هرگز ساخته نشد- بازي کند. پس از بازگشت به فرانسه، دوره بازيگري را از سر گذراند و اولين نقش خود را در ‏تلويزيون‎ Raison perdue (1984) ‎‏ به دست آورد. ‏

در همين سال ديويد هميلتون عکاس/کارگردان که تحت تاثير زيبايي او قرار گرفته بود، اولين نقش بلند واقعي را در ‏فيلم مهم ترين هوس‎(1984)‎‏ به وي داد. يک سال بعد در فيلم عشق ممنوع‎(1985)‎‏ با دانيل اوتوي همبازي و عاشق او ‏شد. رابطه آن دو ده سال طول کشيد و در 1993 يک سال پس از تولد دخترشان نلي به ازدواج رسمي و دو سال بعد به ‏طلاق منجر شد. امانوئل بعد از جدايي از اوتوي با ديويد مورو آهنگساز آشنا شد و در 1996 از وي پسري به نام يوهان ‏به دنيا آورد. ‏
در ميانه دهه 1980، امانوئل پس از بازي در 4 فيلم تلويزيوني براي بازي در برابر ايو مونتان در مانون چشمه ها ‏انتخاب شد. وي در اين فيلم نقش چوپاني موطلايي که برهنه در مزرعه مي رقصيد را بازي مي کرد و با اين نقش در ‏کشورش به شهرت رسيد. اين نقش اولين و آخرين جايزه سزار کارنامه اش را نيز براي وي به ارمغان آورد، در حالي ‏که قبل از آن دو بار(عشق ممنوع، ‏L'Amour en douce‏) و بعدها پنج بار (فرزندان آشوب، زيباي مزاحم، قلب ‏زمستاني، نلي و آقاي آرنو، سرنوشت هاي سوزناک) نامزد دريافت آن شد. ‏

سال بعد تام مک لافلين او را از ميان 5 هزار نفر براي بازی در فيلم قرار ملاقات با يک فرشته(1987) برگزيد و اولين ‏نقش هاليوودي را نصيب بئار ساخت. بازي در کنار پي ير ريشار کمدين محبوب و ريشار بورينگه در فيلم از آسانسور ‏که خارج شدي در سمت چپ به کارگرداني مولينارو بر محبوبيت وي افزود. اما نقطه اوج بعدي کارنامه اش سه سال ‏بعد در فيلمي از اتوره اسکولا به نام سفرهاي ناخدا فراکاس انتظارش را مي کشيد. ‏

در 1991 براي اولين بار با ميشل پيکولي در فيلم قايق لو همبازي شد. اما تکرار اين تجربه در همين سال ابتدا در فيلم ‏Divertimento ‎‏ و سپس زيباي مزاحم[هر دو اثر ژاک ريوت] شاه نقش کارنامه اش را رقم زد. ‏‏

امانوئل با اين فيلم حساسيت هاي بالا و کمال گرايي اش را به نمايش گذاشت و سال بعد را براي ايفاي نقش کاميل در فيلم ‏قلب زمستاني(1992) کلود سوته صرف يادگيري نواختن ويولن کرد. تلاش هاي وي از چشم داوران و منتقدان پنهان ‏نماند و جايزه بهترين بازيگر زن از مراسم ديويد دوناتللو را براي وي به همراه آورد.

 سپس کار با سينماگران مشهور ‏فرانسوي چون آندره تشينه در من نمي بوسم(1991)، کلود شابرول در دوزخ(1994)، رژي وارنيه در يک زن ‏فرانسوي(1995)[برنده جايزه سنت ژرژ نقره بهترين بازيگر زن از جشنواره مسکو]، کلود سوته در نلي و آقاي ‏آرنو(1995) و يان کونن در ‏Le Dernier chaperon rouge‏ يکي بعد از ديگري از راه رسيد و جايگاه رفيع و معتبر ‏براي بئار در سينماي فرانسه رقم زد. وي در اين فيلم ها بزرگ ترين بازيگران زن و مرد معاصر کشورش همبازي شد ‏و توسط بدرخشد. ‏

در 1995 توسط مجله امپاير به عنوان سي و دومين زن س ک س ي جهان در ميان 100 زن انتخاب شد و دو سال بعد مقام ‏نوزدهم را در ميان ۵۰ نفر در انتخاب مجله ‏Femme Fatales‏ به دست آورد. ‏

در 1996 براي بازي در کنار تام کروز در اولين قسمت از ماموريت: غيرممکن و دو سال بعد براي بازي در کنار پنه ‏لوپه کروز و ژاک وبر در فيلم دون خوآن برگزيده شد. نقش هايي بين المللي که سيماي او را بيش از پيش براي تماشگر ‏غير فرانسوي آشنا ساختند. ‏

امانوئل که به خاطر فعاليت هاي اجتماعي اش شهرت دارد[سفير يونيسف و سازمان ملل در امور کودکان]، در 1997 ‏طي تظاهراتي قابل کليساي پاريس به خاطر دفاع از حقوق مهاجران غير قانوني سياه پوست دستگير شد. ‏

پايان قرن بيستم براي او با شانس حضور در برگردان سينمايي رائول روئيز از شاهکار مارسل پروست در جستجوي ‏زمان از دست رفته همراه بود. بئار در اين فيلم با بزرگ بانوي سينماي کشورش کاترين دونوو و جان مالکوويچ ‏همبازي شد و توانست جايزه بهترين بازيگر زن را از جشنواره فيلم هاي عاشقانه شربورگ به چنگ اورد. ‏

هزاره تازه  بئار با فيلم هاي سرنوشت هاي سوزناک( اليويه آسايا )، 8 زن[فرانسوا اُزون] ، آواره ها[آندره تشينه]، ناتالي[آن فونتن] داستان ماري و ‏ژولين[ژاک ريوت]، جهنم[دنيس تانوويچ] و شاهدان[آندره تشينه] آغاز و امتداد يافته است. فيلم هايي که حضور در آنها ‏نهايت آرزوي هر بازيگري در چنين مقطع کوتاه زماني مي تواند باشد. ‏‏

امانوئل بئار زيبا در کنار بازيگري و فعاليت هاي اجتماعي گاه آواز خواندن را نيز تجربه کرده است. از جمله در فيلم ‏موزيکال 8 زن و قهرمان خانوادگي(2006) که در آن 6 ترانه را اجرا مي کند. تصوير برهنه او[در 40 سالگي] در ‏سال 2003 روي مجله فرانسوي ‏Elle‏ چاپ شد و تاکنون پرفروش ترين شماره اين مجله در کل تاريخ انتشار آن بوده ‏است. ساخت جدیدترین ن فيلم او به نام ‏Vinyan‏ در ‏ابتداي ماه اکتبر 2008 آغاز خواهد شد. ‏