| سپيده فارسی فيلمساز ایرانی است که ۲۲ سال است در پاريس زندگی میکند اما رابطهاش را با ايران قطع نکرده و دائما بين تهران و پاريس در حرکت است.
او با اينکه تبعيدی نيست اما موضوع تعدادی از فيلمهايش مربوط به مهاجران و تبعيدیهای دور از وطن است. او تعدادی از فيلمهايش را با سرمايه فرانسویها در فرانسه و چند تایی را نيز در ايران با حمايت بنياد سينمائی فارابی ساخته است.
فيلم داستانی نگاه آخرين ساخته او در سال ۲۰۰۶ بوده است. داستان مردی که دارد بيناییاش را بهتدريج از دست میدهد و بعد از ۲۰ سال زندگی در تبعيد سرانجام به وطناش باز میگردد تا پدر بيمارش را قبل از مرگ ببيند.
سپيده با فيلم مستند دنيا خانه من است در فستيوال بينالمللی زنان در کلن شرکت داشت. فيلمی زيبا و شاعرانه که در آن تعدادی از مهاجران که عموما افرادی تحصيل کرده و برخی نيز نويسندهاند درباره تجربههای خود از زندگی در غربت و احساس دوربودن از وطن، حفظ هويت ملی و ايرانی ماندن حرف میزنند.
سپيده فارسی در سال ۲۰۰۳ فیلم خواب خاک را ساخته
از دیگر فیلمهای سپيده فارسی می توان «هرات» را نام برد که داستان سفر طولانی او همراه دختر هشتسالهاش از پاریس به باکو، ایران، و افغانستان است که در میانه راه پدر کارگردان هم به آنها میپیوندد.
فیلم همراهی سه نسل از یک خانوادهاند، با دیدگاههای متفاوت. پدر سپيده فارسی تبار افغانی دارد. آنها پس از سالها به زادگاه او میروند: شهر هرات. فیلم یکساعتونیمه که قسمتی از آن با تلفن موبایل گرفته شده و سرشار از لحظهها و صحنههای زیباست.
|
